ΣΧΕΣΕΙΣ

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΙ ΜΕ ΤΟ ΧΘΕΣ 

ΑΝΝΑ ΓΑΛΑΝΟΥ

Το επόμενο σοβαρό ζήτημα, αφορά τις σχέσεις...Δεν θα εμπιστεύεσαι κανέναν...

ΒΙΝΤΕΟ ΑΝΝΑ ΡΕΝΤΖΕΠΕΡΗ

Πράγματι οι σχέσεις είναι ένα σοβαρό ζήτημα. Πολύ σοβαρό. Ο άνθρωπος είναι φύσει πολιτικόν ζώον, όπως πολύ σοφά υποστήριξε ένθερμα ο σπουδαίος Αριστοτέλης. Με τον όρο πολιτικόν, εννοούσε την ζωή την οργανωμένη σε κοινωνία. Σε άλλο σημείο υποστήριξε πως όποιος ζει μόνος χωρίς φίλους είναι είτε άγριος, είτε Θεός. 

Πρόσφατα εμπέδωσα όλα εκείνα που η Άννα Γαλανού αναφέρει στο όμορφο αυτό απόσπασμα του καταπληκτικού αυτού βιβλίου. Τα λόγια είναι βγαλμένα από την ίδια την ζωή. Είναι γεγονός, ουδείς εγεννήθη φύσει κακός αλλά έγινε μέσα από την επιρροή του περιβάλλοντός του, οικογενειακού ή κοινωνικού. Υπάρχουν λοιπόν άνθρωποι με χαλαρά ήθη που παρουσιάζονται ως άλλοι Σωτήρες και αυλικοί όταν "μυριστούν" ευαισθησία, συμπόνια, αποδοχή σε οποιοδήποτε ελάττωμά τους, και μόλις τα εξασφαλίσουν όλα ετούτα, έχουν ένα γερό όπλο στο χέρι τους για να το χρησιμοποιήσουν εναντίον εκείνων που τους ευεργέτησαν. Με απόλυτη μικροψυχία, "γδύνουν" συναισθηματικά το θύμα τους, του αφήνουν τα κόκκαλα αφού έχουν ξεσκίσει τις σάρκες της ψυχής του, όπως ο λύκος που επιτίθεται στο πρόβατο, και βέβαια μετά, απομακρύνονται γλείφοντας με ηδονή και χαιρεκακία, και τις τελευταίες σταγόνες αίμα που τρέχουν από τα χείλη τους. 

Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που μιλούσαν πριν για μεγάλες ιδέες, μεγάλα αισθήματα - λες και μπορούν να νοιώσουν το παραμικρό αίσθημα εκείνοι που είναι συναισθηματικά ανάπηροι και ακρωτηριασμένοι και εμποτισμένοι από απόλυτο εγωκεντρισμό, ανασφάλεια και μίσος στους ανθρώπους που μπορούν να παλέψουν τη ζωή και δεν είναι παραιτημένοι στη μοίρα τους!!!! Είναι εκείνοι, οι ίδιοι, που αποσπούσαν μυστικά από το θύμα τους φορώντας την μάσκα της ψεύτικης ευαισθησίας, και τα μετέφεραν σε γλοιώδη υπόκείμενα όμοιά τους, σχολιάζοντας και κοροϊδεύοντας, μόνο και μόνο για να περάσουν την ανιαρή ζωή τους, χωρίς να υπολογίσουν τις συνέπειες των πράξεών τους. Είναι εκείνοι οι άνθρωποι, που ως ευθυνόφοβα παιδάρια, προσπαθούν να γεμίσουν ενοχές το θύμα τους ότι φταίει εκείνο για την επίθεση τους. Ότι το θύμα φταίει για τον θάνατό του. Παριστάνουν τον φίλο, τον προστάτη και στην στροφή περιμένουν να σε γεμίσουν θλίψη σβήνοντας κάθε χαμόγελο, κάθε σπίθα ζωής. Μια σπίθα, που αφού οι εκείνοι δεν την έχουν, τότε ούτε και οι υπόλοιποι θα πρέπει να την έχουν. 

Αυτή οι "άνθρωποι" είναι οι βρυκόλακες στη ζωή μας. Μας ρουφούν το αίμα της ψυχής και της καλοσύνης, παριστάνουν τους θαυμαστές και τους κουλτουριάρηδες, γίνονται κόλακες και "γλειψιματίες" κατά την προσφιλή έκφραση του Ταχτσή, για να γίνουν αρεστοί και να κερδίσουν την εύνοια, όσων θεωρούν ότι αξίζουν. Και πραγματικά το καταφέρνουν μερικές φορές, πατώντας στη  ευαισθησία, την καλοσύνη, την αγάπη και την αφέλεια των άλλων. Αποκτούν υπεραξία, αλλά μετά ανακαλύπτουν ότι εκτός από ψεύτικο ενδιαφέρον, τίποτε άλλο δεν μπορούν να προσφέρουν οι δύσμοιροι....

Ό,τι και να τους προσφέρει κανείς απλόχερα - και δεν εννοώ μόνο υλικό - αλλά κυρίως ψυχικό και ηθικό, αφού το γραπώσουν με τα νύχια τους, σηκώνουν το κεφάλι κοιτάζοντάς σε με τρόπο που δείχνει ότι τελικά τίποτε δεν ήταν αρκετό. Κι αυτό γίνεται διότι δεν έχουν χορτάσει τίποτα στη ζωή, δεν έχουν χορτάσει την ίδια την ζωή. Ό,τι και να κάνουν είναι πάντα στερημένοι, διότι το εσωτερικό τους είναι κενό, άδειο, κούφιο, στεγνό και αποστραγγισμένο από όλα τα συναισθήματα. Βιώνουν τα πάντα επιφανειακά, θεωρούν ότι χρησιμοποιούν τους άλλους, αλλά πάντα καταλήγουν με χαμηλή αυτοεκτίμηση, αναξιοπρέπεια, και χωρίς περηφάνεια διόλου, ξαναεπιστρέφουν πίσω στα πάλιά λημέρια σε όλους εκείνους που δεν είχαν σε καθόλου εκτίμηση, διότι είναι όμοιοί τους και μπορούν να νοιώθουν πιο άνετα. Είναι εκείνοι που σε πνίγουν ασφυκτικά με την παρουσία τους, που θέλουν να εισχωρήσουν στην καθημερινότητά σου, και πολλές φορές έχει μεγάλη πλάκα αυτό, σου αρπάζουν πίσω και τα μικροδωράκια που σου έχουν δώσει, για να επιβεβαιώσουν την μικροψυχία τους και την συναισθηματική τους τσιγγουνιά.....

Είναι εκείνοι που χαίρονται με το κακό που θα πάθεις, γιατί επιβεβαιώνουν ότι σε αυτήν την ζωή δεν είναι οι μόνοι δυστυχείς. Είναι εκείνοι που μόνο πόνο ξέρουν να προσφέρουν, ίσως γιατί μόνο πόνο έχουν γνωρίσει. Φορούν παρωπίδες και δεν βλέπουν τίποτε άλλο πέραν του εαυτού τους και η ευγένειά τους καταντά μερικές φορές εμετική αλλά απαραίτητη για να μπουν στο παιχνίδι της αποδοχής των άλλων. Κατά βάθος μισούν ολόκληρο το είναι τους και φυσικά δεν αγαπούν και κανέναν άλλον. Γρήγορα χάνουν το ενδιαφέρον τους για κάτι διότι μπροστά στην προσωπική δυστυχία τους όπως ο καθένας από αυτούς την βιώνει, όλα τα άλλα ωχριούν. Όσο αυτοί οι άνθρωποι δεν συμμορφώνονται και δεν μαθαίνουν την δύναμη να ζητούν συγγνώμη για όσα αισχρά κάνουν, αξίζουν την περιφρόνησή μας και την γυρισμένη πλάτη μας. Όσο δεν κατανοούν ότι στην ανθρώπινη κοινωνία πρέπει να λειτουργούν καθαρά, με διαύγεια, χωρίς ψέμα, χωρίς δόλο, πρέπει να αντιμετωπίζουν την ψυχρότητά μας....Ένα παγερό χαμόγελο γεμάτο αδιαφορία τους αξίζει και είναι η μοναδική τους τιμωρία. 

Όσο βάζουν όλους τους ανθρώπους στο ίδιο τσουβάλι, όσο φέρονται σε όλους με τον ίδιο απάνθρωπο τρόπο, όσο φορούν την μάσκα του φίλου χωρίς να έχουν το κουράγιο και την ψυχή να δείξουν τα νύχια και τα δόντια που διαθέτουν κρύβοντάς τα πίσω από μια υποκριτική ευγένεια, τόσο οι άνθρωποι που αξίζουν θα απομακρύνονται όλο και περισσότερο από εκείνους, αφήνοντάς τους μόνους και γυμνούς, άδειους και περισσότερο δυστυχείς....

Πρέπει κάτι τέτοιοι, να καταλάβουν ότι στην ζωή αυτήν, την μικρή, φθαρτή και μάταιή, σημασία έχει να είσαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ, δηλαδή να κοιτάζεις ψηλά και όχι την άβυσσο...Όπως πολύ σωστά ανέφερε και ο Νίτσε, όταν κοιτάζεις συνέχεια την άβυσσο, τότε και εκείνη κάποτε θα σε κοιτάξει...

Υπάρχουν άνθρωποι με λεπτά αισθήματα, με ευαισθησίες, με αγάπη ριζωμένη μέσα τους, με πραγματικό ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο, με αξιοπρέπεια, που έχουν μάθει να λειτουργούν χωρίς συναισθηματικά δεκανίκια, άνθρωποι υγιείς ψυχολογικά που μπορούν να δώσουν - γιατί αυτό θέλει δύναμη - 

Σιχάθηκα τον βούρκο και τον βόρβορο, σιχάθηκα την ανοησία την επικίνδυνη, την επιπολαιότητα, το ψέμα, σιχάθηκα την βρωμιά και όσοι με κατηγορούν ότι ζω σε έναν δικό μου κόσμο, τους απαντώ....ΝΑΙ προτιμώ να ζω στην ονειροχώρα μου και όχι στην δυστυχία που προσπαθούν ή προσπάθησαν να μου επιβάλλουν διάφορα γύναια και ανδρείκελα. ΟΧΙ δεν θα γίνω ένα με την μάζα τους που μυρίζει αποσύνθεση και μούχλα και κλεισούρα γεροντική. Το σώμα μπορεί να γερνάει αλλά το μυαλό μου παραμένει καθαρό και παιδικό με ένα ανοιχτό βλέμμα σε όλα τα γιατί του κόσμου, της φύσης και της ζωής. Συνεχίζω να πιστεύω στην ανθρωπιά, στην αγάπη, στον έρωτα, στη φιλιά, μ' όλα μου τα παθήματα και εξακολουθώ να χαρίζω απλόχερα ό,τι μπορώ στους άλλους. Όταν εκείνοι δεν το εκτιμούν, τους επιβάλλω την σιωπή και την απουσία μου...ακόμη κι αν αυτό μπορεί να ακουστεί υπερφίαλο....

Θα κλείσω με ένα εξαιρετικό κείμενο από την φίλη Άσπα Γρίβα, το ΑΠΟΧΩΡΩ....που με εκφράζει απόλυτα.

ΑΣΠΑ ΓΡΙΒΑ - ΑΠΟΧΩΡΩ

Α..ποχωρώ..

Και όχι Υ.. ποχωρώ..

Ένα αρχικό γράμμα, διαφοροποιεί και την έννοια..

Εννοείται και την πράξη..

Αποχωρώ..

Εις ένδειξιν, όχι διαμαρτυρίας, μα ούτε και αγανακτίσεως..

Όχι από φόβο, μα ούτε από εγωισμό..

Αλλά για κάτι βαθύτερο..

Για την αξιοπρέπεια..

Θλιμμένη από των ανθρώπων το διφορούμενο,

ματώνω σαν μετράω τα γκρεμισμένα μου όνειρα..

Απρόσεχτα περπάτησα σ' αυτό τον κόσμο,

που τους χρησμούς του δεν κατάφερα να 

αποκρυπτογραφήσω..

Ήταν δυσνόητοι;

Ή ίσως δεν ήταν για τα μέτρα τα δικά μου;

Μιλούσαν για αλήθεια, μα ψευτιά έκρυβαν..

Φώναζαν για αγάπη, μα αδιαφορία εννοούσαν..

Διαλαλούσαν καλοσύνη, μα, σαν Θεό, την κακία 

προσκυνούσαν..

Δεν ήταν δυσνόητοι οι χρησμοί..

Στης ψυχής μου τα καλούπια προσπάθησα να τους 

προσαρμόσω..

Άδετα..

Και εκεί.. αφυπνίστηκα..

Αποχωρώ..

Και Προχωρώ..

Κρατώντας από το χέρι την περηφάνια μου..

ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΑΡΓΑ

ΤΙ ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Τελικά το facebook τείνει να γελοιοποιήσει την ανθρώπινη υπόσταση...Όχι φίλοι μου δεν έχει καμία σχέση με φιλία ή γνωριμία...ή πέρασα για μια καλησπέρα ή καλημερούδια ή γλυκές καλησπέρες με καρδούλες από ψεύτικα προφίλ, ή παντρεμένες πονεμένες που δεν έχουν ακούσει ούτε έναν καλό λόγο στη ζωή τους, ή από πικραμένους από την ζωή, παρολίγον γόηδες, που εκμεταλλεύονται τις αδυναμίες ή την μοναξιά ή την απουσία έρωτα στη ζωή κυρίως παντρεμένων αλλά κατά τα άλλα αξιοπρεπών κυριών και ξεκινάει ένα γαϊτανάκι μηνυμάτων ή ακόμη και τηλεφωνημάτων, γεμάτα ευαισθησία και πόνο και τρυφερότητα...και κοίτα πόσο μοιάζουμε, ακούμε ίδια μουσική, σκεφτόμαστε το ίδιο, πωπωπωπω...πωπωπωπωωωω, όπως έλεγε κι ο κατά τα άλλα συμπαθής ποιητής Φανφάρας.....
Έλα όμως που αυτοί που εμείς θεωρούμε φίλους  και κυρίως φίλες καραδοκούν να μας την φέρουν με την πρώτη ευκαιρία και αντιγράφουν τον τοίχο μας και τον στέλνουν σε άλλους με mail αυτούσιο και με τα σχόλια; 
Παραφράζοντας λοιπόν το γνωστό, ότι το κάστρο πέφτει από μέσα, θα πω το εξής....Οι τοίχοι μας πέφτουν από μέσα.....Θλιβερή η διαπίστωση; Α! Δεν θέλω παραπονάκια και γκρινίτσες....Ας προσέχαμε....
Συμβουλή;;; Σβήστε τους ρουφ άμεσα χωρίς προειδοποίηση και χωρίς έλεος...Τρέφονται με το κους κους και ταυτόχρονα σας εκθέτουν...Άλλωστε για μια τιμή ζούμε και όπως λέει κι ο σοφός λαός μας, Η ΤΙΜΗ ΤΙΜΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΧΑΡΑ ΣΤΟΝ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΧΕΙ.....
Επίσης αγόρια πρέπει να πιστέψετε επιτέλους στην γυναικεία αλληλεγγύη....Δεν σφάζονται η γυναίκες στην ποδιά σας, αντίθέτως σπάνε πλάκα με τα "μεγαλεπίβολα" σχέδιά σας....Δηλαδή να περάσετε την ώρα σας και να βγει και κανένα κοψιδάκι άμα λάχει....Και αυτά για να μην παραπονείται κανένα σας ότι δεν προσπάθησα να σας προστατέψω...Πίσω από ένα γλυκό χαμόγελο μπορεί να κρύβεται μια ασχημη και συμπλεγματική μέγαιρα...ΠΡΟΣΟΧΗ ΛΟΙΠΟΝ και να είστε συνετοί πριν ξεκινήσετε τα γλυκά λογάκια και τα γλυψειματάκια....

ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΟΣΜΑΚΗΣ

Μαργαρίτα Καραπάνου....ένα ακόμη πλάσμα που θέλησε να αγαπηθεί....Καληνύχτα Μαργαρίτα...

Μάρω Βαμβουνάκη

Το δικό μου το πολύ πως να χωρέσει στο δικό σου το λίγο! Κι οι δυο μας δυσανασχετούσαμε δικαιολογημένα.
Όμως μέσα σ’ αυτό το λίγο σου, σ’ αυτό το περιορισμένο σου, είχα την κακοτυχία να διακρίνω σκιές περαστικές που με πυρπόλησαν. Σκιές του απέραντου. 
Ό,τι κι αν σου πω δεν θα σου μεταδώσω αυτό που μ’ έκανε να σε θέλω έτσι. Το απέραντο είναι άπιαστο, απερίγραπτο, ακαθόριστο... 
(Σε ευχαριστώ φίλη μου για το κείμενο που μου έστειλες...)

Πάντα αφιερωμένο σε μένα....

Οι παλιές αγάπες....

....λένε, πως πάνε στον παράδεισο. Τι ψέμα! Πως να πάει στον παράδεισο μια αγάπη που πρόδωσε ή προδόθηκε; Πως να διανύσει το μοσχομυριστό μονοπάτι της αιωνιότητας μια αγάπη που έζησε την φθορά και μετατράπηκε σε μίσος ή ακόμη χειρότερα σε αδιαφορία; Με τι κουράγιο θα ανεβεί τα σκαλοπάτια της αιώνιας μνήμης μια αγάπη κουρασμένη, ταλαιπωρημένη από τον χρόνο; 
Ας μη γελιόμαστε! Οι παλιές αγάπες πάνε στο διάολο. Κάνουμε τα πικρά γλυκά και τα άγρια ημερωμένα που έλεγε και η σοφή γιαγιά μου και παριστάνουμε τους μεγαλόψυχους απέναντι σε όσους μας πλήγωσαν ή εγκατέλειψαν. Όμως η αλήθεια είναι μία. Αν μας ρωτούσαν αν θα ξανακάναμε τις ίδιες επιλογές και βάζαμε στην άκρη τον εγωισμό μας, θα απαντούσαμε απερίφραστα "όχι" και μάλιστα μεγαλύτερο από εκείνο της 28ης Οκτωβρίου. 
Όταν μια αγάπη τελειώνει μπορεί κάποιες αναμνήσεις όμορφες να υπάρχουν, αλλά πάντα μας βασανίζει ένα γιατί. Γιατί να τελειώσει; Διότι δεν άξιζε εν τέλει. Αυτή είναι η πιο σκληρή απάντηση. Αυτή είναι η μόνη αληθινή απάντηση. 
Μας έχουν πείσει ότι παντοτινή αγάπη δεν υπάρχει. Άλλο ψέμα! Παντοτινός έρωτας δεν υπάρχει. Η αγάπη οφείλει να είναι παντοτινή. Αυτή είναι η δουλειά της, πως να το κάνουμε! Οφείλει να είναι εκεί και να προσφέρει απλόχερα. Οφείλει να χαρίζει παρηγοριά και κουράγιο. Οφείλει να θυμίζει τα όμορφα πράγματα, να γεμίζει με όμορφες στιγμές τη ζωή μας, οφείλει να αντιστέκεται στους πειρασμούς, να προβαίνει σε μικρές καθημερινές παραχωρήσεις και υποχωρήσεις, οφείλει να ακούει και να κατανοεί, οφείλει να αγαπά και να συγχωρεί. Ετούτη η αγάπη θα πάει στον παράδεισο μαζί με εκείνους που την απόλαυσαν ως το τέλος τους.Οι παλιές αγάπες λοιπόν, ας πάνε στον αγύριστο!!!!

ΦΩΣ

Ανελέητο φως. Βάλλει ευθέως και αδιάκοπα. Δυναμική η προσέγγισή του, δυναμική ως προσέγγιση αρσενικού, που θέλει να επιβληθεί, να παραδεχθείς την ανωτερότητά του, να γίνεις η σκιά του, να σε κουρσέψει και να αναφωνήσει θριαμβευτικά νενίκηκά σε. Φως. Όλα είναι φανερά υπό τη παρουσία του. Τίποτα απολύτως δεν δύναται να κρυφθεί και να περάσει λάθρα. Τα πάντα αποκαλύπτονται, ξετυλίγονται, απογυμνώνονται, παραδίνονται. Φως που φωτίζει, φως που τυφλώνει. Ενέργεια πολυσήμαντη αλλά μονομερής. Δεν ζητά ανανέωση, δεν ζητά ανταπόδοση. Αν γνωρίζεις πως να παίρνεις, κερδίζεις. Αν όχι, καίγεσαι... 
Άννα Ρεντζεπέρη

Η αλήθεια μας

ΞΥΛΟΥΡΗΣ-ΠΩΣ ΝΑ ΣΩΠΑΣΩ

Ποιο είναι εκείνο το καλοφτιασιδωμένο προσωπείο που αναγκάζει τους ανθρώπους να κρύβουν τα πραγματικά τους συναισθήματα; Τι είναι αυτό που μας δημιουργεί τύψεις και ενοχές για τον θυμό μας, την απέχθειά μας, γενικά για όλα τα αρνητικά συναισθήματά μας; 
Μήπως μια διαστρεβλωμένη άποψη που μας θέλει μόνο αμαρτωλούς και μη αποδεκτούς όταν αμφισβητούμε ή όταν δεν εκφραζόμαστε με υποκριτική ευγένεια απέναντι στους άλλους; Εκείνη η κακώς εννοούμενη ηθική του να είμαστε μειλίχιοι και αβροί σε κάθε είδους ανοησία; Ή μήπως η ηθική της στραμμένης παρειάς απέναντι σε κάθε είδους προσβολή ή χτύπημα; 
Μάθαμε από τους καλούς Έλληνες γονείς μας το βλέπε, άκου, σώπα. Μάθαμε από την Εκκλησία μας το αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν. Όμως διανοηθήκατε ποτέ ότι ουσιαστικά πρώτα έρχεται το " ως εαυτόν"; Αν δεν αγαπήσουμε, χαϊδέψουμε, κανακέψουμε τον εαυτό μας, πως μπορούμε να αγαπήσουμε κάποιον που βρίσκεται έξω από αυτόν; 
Μας έμαθαν την υπομονή, την καρτερία και τη συγχώρεση αλλά τους διέφυγε και από γονείς και από δασκάλους, η διεκδίκηση, η απαίτηση όλως όσων θεωρούμε ότι αξίζει ο υπέροχος εαυτός μας. Μας μετέτρεψαν σε οσφυοκάμπτες και συμπλεγματικούς που πάσχουν από την αποδοχή των άλλων και μπορούν να προβούν σε οποιαδήποτε αναξιοπρεπή πράξη, προκειμένου να είναι αποδεκτοί-αγαπητοί στους άλλους. Μια ζωή μισή στην ουσία μας έμαθαν να ζούμε γιατί αν δεν αποδεχόμαστε τον μισό εαυτό μας τότε είναι σαν να απορρίπτουμε τη μισή ζωή μας. 
Μας έμαθαν να θεωρούμε ακραίο κάθε τι που δεν ταιριάζει με τις μικροαστικές συνήθειές μας, κάθε τι που μας βγάζει από τα στενά και περιχαρακωμένα πλαίσιά μας. Δεν μας έμαθαν ότι η αλογόμυγα μας κρατά ξύπνιους και σε εγρήγορση με το να γίνεται ενοχλητική. 
Όμως έχουμε κι εμείς μερίδιο ευθύνης. Το "δεν μου έμαθαν" είναι αποδεκτό μέχρι κάποια μικρή ηλικία. Από κάποιο σημείο και ύστερα οφείλουμε κι εμείς να μάθουμε. Να αναζητήσουμε την αλήθεια κάνοντας την ηρωική μας έξοδο από το ασφαλές κλουβί της καλοσύνης μας. Η κοινωνία δεν προχώρησε από το σφάξε με πασά μου να αγιάσω αλλά από λιοντάρια και μπροστάρηδες που πήραν την αλήθεια και την έκαναν παντιέρα ανεμίζουσα, αποτινάσσοντας την υποκρισία την κοινωνική και σηκώνοντας τα μανίκια για δουλειά και μόχθο και κάματο και προσπάθεια να γίνουν οι ίδιοι καλύτεροι και να κάνουν τον κόσμο μας λιγότερο ασφυκτικό και ανούσιο. 
Άννα Ρεντζεπέρη

  

Η νύχτα....

Αύγουστος - Νίκος Παπάζογλου

Η ΝΥΧΤΑ...


Μέσα στο σούρουπο οι σκέψεις αναμοχλεύονται... Ίσως φταίει η σιγαλιά της νύχτας.... Η νύχτα όλα τα μεγεθύνει. Τον πόνο, τη δυστυχία, τη μοναξιά. Τυλιγμένα όλα μέσα στο σκοτεινό της πέπλο φαίνονται αξεπέραστα. Οι ώρες, τα λεπτά, τα πρόσωπα... Τα πρόσωπα...Εκείνα τη νύχτα φαίνονται πιο όμορφα. Λες κι ο ήλιος της ημέρας κλέβει από τη λάμψη τους. Ένας όμορφος απατηλός καθρέπτης η νύχτα. Με συνεργούς στο έγκλημα, το φεγγάρι και τον έναστρο ουρανό. Άλλα τα μεγενθύνει, άλλα τα κάνει να φαίνονται πιο όμορφα. 
Ας αφεθούμε στη μαγεία της νύχτας του Αυγούστου, ας αφεθούμε στην όμορφη πλάνη της, ας παρακολουθήσουμε το παραμύθι και ποιος ξέρει... μπορεί σε κάποιο κεφάλαιο να είμαστε εμείς οι πρωταγωνιστές..... 
Άννα Ρεντζεπέρη