Να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος της γνώσης και των εμπειριών. Οι συνοδοιπόροι σου λίγοι στην διαδρομή αυτή, αλλά εκλεκτοί....
" Από τότε που κουράστηκα να ψάχνω, έμαθα να βρίσκω.
Κι από τότε που ο άνεμος μου εναντιώθηκε, έμαθα να σαλπάρω με όλους τους ανέμους." Νίτσε
Ο μήνας προάγγελος πολλών αλλαγών...Ο ευαγγελιστής που φέρνει την χαρμόσυνη είδηση της αναγέννησης της φύσης, ο Μάρτιος είναι πλέον στο κατώφλι μας!!!! Καλωσορίστε τον λοιπόν όπως του πρέπει. Φορέστε το πιο όμορφο χαμόγελό σας, κρατήστε ένα μπουκέτο λουλούδια στην ψυχή σας και προχωρήστε με ανάλαφρο σχεδόν χορευτικό βήμα μέσα στην μέρα σας....Μην ξεχάσετε να φορέσετε και το σήμα κατατεθέν του...Το Μαρτίτσι, για να μην ξεχάσουμε να χαϊδέψουμε το παιδί που φωλιάζει στην καρδιά μας....Καλόν μήνα και καλή Άνοιξη λοιπόν !!!!
Η είδηση του ξαφνικού του θανάτου τα ξημερώματα της Τετάρτης 29/2/2011, με άφησε άφωνη και θλιμμένη όπως και πολλούς Έλληνες, μιας και ο χαμός του αφήνει ορφανό το θέατρο και την φαρσοκωμωδία που τόσο πιστά υπηρέτησε τόσα χρόνια. Αυτό που θυμάμαι σαν χθες από την εμπειρία μου μαζί του ως θεατής, ήταν το γεγονός ότι καθισμένη στην πρώτη σειρά του θεάτρου και βλέποντας τις καταπληκτικές χειρονομίες του με αυτά τα εκφραστικά και μακριά χέρια προς τον έτερο στην σκηνή, τον μέγιστο Ντίνο Ηλιόπουλο, ξέσπασα σε τόσο δυνατά γέλια, που δεν σταματούσαν παρά τις φιλότιμες προσπάθειές μου. Το αποτέλεσμα; Ξεκίνησε να γελά προσπαθώντας να συνεχίσει, αλλά ξαναέβαζε τα γέλια ακούγοντάς με και στο τέλος παρασύρθηκε και ο Ηλιόπουλος με αποτέλεσμα να είναι καθισμένοι και οι δύο στην άκρη της σκηνής γελώντας και ένα ολόκληρο θέατρο να παραληρεί από το γέλιο. Αυτός ήταν ο Βασίλης Τσιβιλίκας...Ένας μορφωμένος και εκφραστικός και γεμάτος αγάπη ηθοποιός και άνθρωπος....Αντίο αγαπημένε ψηλέ που μας χάριζες απλόχερο το γέλιο...Καλό σου ταξίδι.... ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΝΝΑ ΡΕΝΤΖΕΠΕΡΗ
Ένα μικρό βιογραφικό για τον Βασίλη του θεάτρου....
Γεννήθηκε το 1942 στη Θεσσαλονίκη. Ήταν το μοναδικό αγόρι της οικογένειάς του και μεγαλύτερος από τις δύο αδελφές του. Ο πατέρας του ήταν καταστηματάρχης και εξασφάλιζε μία άνετη ζωή στην οικογένειά του.
Φοίτησε στο κολέγιο της Θεσσαλονίκης. Εκεί οι καθηγητές του τον παρότρυναν να ασχοληθεί με την υποκριτική, συμμετέχοντας αρχικά στη θεατρική ομάδα του σχολείου. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του πέρασε στην Αγγλική Φιλολογία, την οποία όμως εγκατέλειψε για να κατεβεί στην Αθήνα και να ασχοληθεί επαγγελματικά πλέον με την ηθοποιία.
Μετά από μία αποτυχημένη προσπάθεια να εισαχθεί στο Θέατρο Τέχνης, σπούδασε τελικά στη σχολή υποκριτικής του Πέλου Κατσέλη.
Πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο ήταν το 1965 στη Νέα Ιωνία. Δύο χρόνια αργότερα ο Κάρολος Κουν τον καλεί στο Θέατρο Τέχνης. Στις αρχές της δεκαετίας του '70 ξεκινά να ασχολείται με τηνεπιθεώρηση και στα μέσα της με την πρόζα.
Η δεκαετία του 70 ήταν η περίοδος που πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο. Η πρώτη ταινία που συμμετείχε ήταν Η θεία μου η χίπισσα του Αλέκου Σακελλάριου.
Απεβίωσε στις 29 Φεβρουαρίου σε ηλικία 70 ετών. Εμφάνισε πρόβλημα στην καρδιά και εξέπνευσε κατά τη διακομιδή του στο Σισμανόγλειο Γενικό Νοσοκομείο.
Πόσο μοιάζουν τα όνειρά μας με τους πολύχρωμους χαρταετούς! Εκείνους που παιδικά χέρια κρατούν με έναν σπάγγο και προσπαθούν προσεκτικά να τους φτάσουν όλο και ψηλότερα φωνάζοντας "αμόλα καλούπα" !!!!! Και ολοένα να λασκάρουν τον σπάγγο και οι αετοί να πηγαίνουν πιο ψηλά και πιο μακριά, ανεμίζοντας τις πολύχρωμες και φουντωτές ουρές τους στον αέρα, δίνοντας χρώμα για μια φορά τον χρόνο στο συννεφιασμένο ουρανό!!
Δίνοντας χαρά και φωτίζοντας τα παιδικά πρόσωπα με πλατιά χαμόγελα.
Έτσι μοιάζουν τα όνειρά μας. Με χαρταετούς, που τους κρατάνε παιδικά χέρια..τα δικά μας χέρια. Γιατί όταν κάνουμε όνειρα ξαναγινόμαστε παιδιά, τα παιδιά της γειτονιάς μας, που φώναζαν "αμόλα καλούπα" και τα όνειρά μας εκτοξεύονταν στον ουρανό και φώτιζαν τη μέρα μας με πλατιά χαμόγελα και περηφάνεια και φώτιζαν και τη νύχτα μας σαν λαμπερά αστέρια που ξενυχτάνε κρατώντας συντροφιά στις πιο κρυφές μας ελπίδες...
Ας θυμηθούμε ξανά τα όνειρά μας, αυτά που μας κρατούσαν ξύπνιους τις νύχτες γιατί τα σχεδιάζαμε με κάθε λεπτομέρεια και ας χαλαρώσουμε τον σπάγγο που τα κρατάει στην γη, ας τον αφήσουμε τον σπάγγο από τα χέρια μας για να τα ελευθερώσουμε, να ταξιδέψουν μακριά και να χρωματίσουν με την αγάπη μας τον ουρανό ακόμη μια φορά!
Το επόμενο σοβαρό ζήτημα, αφορά τις σχέσεις...Δεν θα εμπιστεύεσαι κανέναν...
ΒΙΝΤΕΟ ΑΝΝΑ ΡΕΝΤΖΕΠΕΡΗ
Πράγματι οι σχέσεις είναι ένα σοβαρό ζήτημα. Πολύ σοβαρό. Ο άνθρωπος είναι φύσει πολιτικόν ζώον, όπως πολύ σοφά υποστήριξε ένθερμα ο σπουδαίος Αριστοτέλης. Με τον όρο πολιτικόν, εννοούσε την ζωή την οργανωμένη σε κοινωνία. Σε άλλο σημείο υποστήριξε πως όποιος ζει μόνος χωρίς φίλους είναι είτε άγριος, είτε Θεός.
Πρόσφατα εμπέδωσα όλα εκείνα που η Άννα Γαλανού αναφέρει στο όμορφο αυτό απόσπασμα του καταπληκτικού αυτού βιβλίου. Τα λόγια είναι βγαλμένα από την ίδια την ζωή. Είναι γεγονός, ουδείς εγεννήθη φύσει κακός αλλά έγινε μέσα από την επιρροή του περιβάλλοντός του, οικογενειακού ή κοινωνικού. Υπάρχουν λοιπόν άνθρωποι με χαλαρά ήθη που παρουσιάζονται ως άλλοι Σωτήρες και αυλικοί όταν "μυριστούν" ευαισθησία, συμπόνια, αποδοχή σε οποιοδήποτε ελάττωμά τους, και μόλις τα εξασφαλίσουν όλα ετούτα, έχουν ένα γερό όπλο στο χέρι τους για να το χρησιμοποιήσουν εναντίον εκείνων που τους ευεργέτησαν. Με απόλυτη μικροψυχία, "γδύνουν" συναισθηματικά το θύμα τους, του αφήνουν τα κόκκαλα αφού έχουν ξεσκίσει τις σάρκες της ψυχής του, όπως ο λύκος που επιτίθεται στο πρόβατο, και βέβαια μετά, απομακρύνονται γλείφοντας με ηδονή και χαιρεκακία, και τις τελευταίες σταγόνες αίμα που τρέχουν από τα χείλη τους.
Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που μιλούσαν πριν για μεγάλες ιδέες, μεγάλα αισθήματα - λες και μπορούν να νοιώσουν το παραμικρό αίσθημα εκείνοι που είναι συναισθηματικά ανάπηροι και ακρωτηριασμένοι και εμποτισμένοι από απόλυτο εγωκεντρισμό, ανασφάλεια και μίσος στους ανθρώπους που μπορούν να παλέψουν τη ζωή και δεν είναι παραιτημένοι στη μοίρα τους!!!! Είναι εκείνοι, οι ίδιοι, που αποσπούσαν μυστικά από το θύμα τους φορώντας την μάσκα της ψεύτικης ευαισθησίας, και τα μετέφεραν σε γλοιώδη υπόκείμενα όμοιά τους, σχολιάζοντας και κοροϊδεύοντας, μόνο και μόνο για να περάσουν την ανιαρή ζωή τους, χωρίς να υπολογίσουν τις συνέπειες των πράξεών τους. Είναι εκείνοι οι άνθρωποι, που ως ευθυνόφοβα παιδάρια, προσπαθούν να γεμίσουν ενοχές το θύμα τους ότι φταίει εκείνο για την επίθεση τους. Ότι το θύμα φταίει για τον θάνατό του. Παριστάνουν τον φίλο, τον προστάτη και στην στροφή περιμένουν να σε γεμίσουν θλίψη σβήνοντας κάθε χαμόγελο, κάθε σπίθα ζωής. Μια σπίθα, που αφού οι εκείνοι δεν την έχουν, τότε ούτε και οι υπόλοιποι θα πρέπει να την έχουν.
Αυτή οι "άνθρωποι" είναι οι βρυκόλακες στη ζωή μας. Μας ρουφούν το αίμα της ψυχής και της καλοσύνης, παριστάνουν τους θαυμαστές και τους κουλτουριάρηδες, γίνονται κόλακες και "γλειψιματίες" κατά την προσφιλή έκφραση του Ταχτσή, για να γίνουν αρεστοί και να κερδίσουν την εύνοια, όσων θεωρούν ότι αξίζουν. Και πραγματικά το καταφέρνουν μερικές φορές, πατώντας στη ευαισθησία, την καλοσύνη, την αγάπη και την αφέλεια των άλλων. Αποκτούν υπεραξία, αλλά μετά ανακαλύπτουν ότι εκτός από ψεύτικο ενδιαφέρον, τίποτε άλλο δεν μπορούν να προσφέρουν οι δύσμοιροι....
Ό,τι και να τους προσφέρει κανείς απλόχερα - και δεν εννοώ μόνο υλικό - αλλά κυρίως ψυχικό και ηθικό, αφού το γραπώσουν με τα νύχια τους, σηκώνουν το κεφάλι κοιτάζοντάς σε με τρόπο που δείχνει ότι τελικά τίποτε δεν ήταν αρκετό. Κι αυτό γίνεται διότι δεν έχουν χορτάσει τίποτα στη ζωή, δεν έχουν χορτάσει την ίδια την ζωή. Ό,τι και να κάνουν είναι πάντα στερημένοι, διότι το εσωτερικό τους είναι κενό, άδειο, κούφιο, στεγνό και αποστραγγισμένο από όλα τα συναισθήματα. Βιώνουν τα πάντα επιφανειακά, θεωρούν ότι χρησιμοποιούν τους άλλους, αλλά πάντα καταλήγουν με χαμηλή αυτοεκτίμηση, αναξιοπρέπεια, και χωρίς περηφάνεια διόλου, ξαναεπιστρέφουν πίσω στα πάλιά λημέρια σε όλους εκείνους που δεν είχαν σε καθόλου εκτίμηση, διότι είναι όμοιοί τους και μπορούν να νοιώθουν πιο άνετα. Είναι εκείνοι που σε πνίγουν ασφυκτικά με την παρουσία τους, που θέλουν να εισχωρήσουν στην καθημερινότητά σου, και πολλές φορές έχει μεγάλη πλάκα αυτό, σου αρπάζουν πίσω και τα μικροδωράκια που σου έχουν δώσει, για να επιβεβαιώσουν την μικροψυχία τους και την συναισθηματική τους τσιγγουνιά.....
Είναι εκείνοι που χαίρονται με το κακό που θα πάθεις, γιατί επιβεβαιώνουν ότι σε αυτήν την ζωή δεν είναι οι μόνοι δυστυχείς. Είναι εκείνοι που μόνο πόνο ξέρουν να προσφέρουν, ίσως γιατί μόνο πόνο έχουν γνωρίσει. Φορούν παρωπίδες και δεν βλέπουν τίποτε άλλο πέραν του εαυτού τους και η ευγένειά τους καταντά μερικές φορές εμετική αλλά απαραίτητη για να μπουν στο παιχνίδι της αποδοχής των άλλων. Κατά βάθος μισούν ολόκληρο το είναι τους και φυσικά δεν αγαπούν και κανέναν άλλον. Γρήγορα χάνουν το ενδιαφέρον τους για κάτι διότι μπροστά στην προσωπική δυστυχία τους όπως ο καθένας από αυτούς την βιώνει, όλα τα άλλα ωχριούν. Όσο αυτοί οι άνθρωποι δεν συμμορφώνονται και δεν μαθαίνουν την δύναμη να ζητούν συγγνώμη για όσα αισχρά κάνουν, αξίζουν την περιφρόνησή μας και την γυρισμένη πλάτη μας. Όσο δεν κατανοούν ότι στην ανθρώπινη κοινωνία πρέπει να λειτουργούν καθαρά, με διαύγεια, χωρίς ψέμα, χωρίς δόλο, πρέπει να αντιμετωπίζουν την ψυχρότητά μας....Ένα παγερό χαμόγελο γεμάτο αδιαφορία τους αξίζει και είναι η μοναδική τους τιμωρία.
Όσο βάζουν όλους τους ανθρώπους στο ίδιο τσουβάλι, όσο φέρονται σε όλους με τον ίδιο απάνθρωπο τρόπο, όσο φορούν την μάσκα του φίλου χωρίς να έχουν το κουράγιο και την ψυχή να δείξουν τα νύχια και τα δόντια που διαθέτουν κρύβοντάς τα πίσω από μια υποκριτική ευγένεια, τόσο οι άνθρωποι που αξίζουν θα απομακρύνονται όλο και περισσότερο από εκείνους, αφήνοντάς τους μόνους και γυμνούς, άδειους και περισσότερο δυστυχείς....
Πρέπει κάτι τέτοιοι, να καταλάβουν ότι στην ζωή αυτήν, την μικρή, φθαρτή και μάταιή, σημασία έχει να είσαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ, δηλαδή να κοιτάζεις ψηλά και όχι την άβυσσο...Όπως πολύ σωστά ανέφερε και ο Νίτσε, όταν κοιτάζεις συνέχεια την άβυσσο, τότε και εκείνη κάποτε θα σε κοιτάξει...
Υπάρχουν άνθρωποι με λεπτά αισθήματα, με ευαισθησίες, με αγάπη ριζωμένη μέσα τους, με πραγματικό ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο, με αξιοπρέπεια, που έχουν μάθει να λειτουργούν χωρίς συναισθηματικά δεκανίκια, άνθρωποι υγιείς ψυχολογικά που μπορούν να δώσουν - γιατί αυτό θέλει δύναμη -
Σιχάθηκα τον βούρκο και τον βόρβορο, σιχάθηκα την ανοησία την επικίνδυνη, την επιπολαιότητα, το ψέμα, σιχάθηκα την βρωμιά και όσοι με κατηγορούν ότι ζω σε έναν δικό μου κόσμο, τους απαντώ....ΝΑΙ προτιμώ να ζω στην ονειροχώρα μου και όχι στην δυστυχία που προσπαθούν ή προσπάθησαν να μου επιβάλλουν διάφορα γύναια και ανδρείκελα. ΟΧΙ δεν θα γίνω ένα με την μάζα τους που μυρίζει αποσύνθεση και μούχλα και κλεισούρα γεροντική. Το σώμα μπορεί να γερνάει αλλά το μυαλό μου παραμένει καθαρό και παιδικό με ένα ανοιχτό βλέμμα σε όλα τα γιατί του κόσμου, της φύσης και της ζωής. Συνεχίζω να πιστεύω στην ανθρωπιά, στην αγάπη, στον έρωτα, στη φιλιά, μ' όλα μου τα παθήματα και εξακολουθώ να χαρίζω απλόχερα ό,τι μπορώ στους άλλους. Όταν εκείνοι δεν το εκτιμούν, τους επιβάλλω την σιωπή και την απουσία μου...ακόμη κι αν αυτό μπορεί να ακουστεί υπερφίαλο....
Θα κλείσω με ένα εξαιρετικό κείμενο από την φίλη Άσπα Γρίβα, το ΑΠΟΧΩΡΩ....που με εκφράζει απόλυτα.
ΑΣΠΑ ΓΡΙΒΑ - ΑΠΟΧΩΡΩ
Α..ποχωρώ..
Και όχι Υ.. ποχωρώ..
Ένα αρχικό γράμμα, διαφοροποιεί και την έννοια..
Εννοείται και την πράξη..
Αποχωρώ..
Εις ένδειξιν, όχι διαμαρτυρίας, μα ούτε και αγανακτίσεως..
Όχι από φόβο, μα ούτε από εγωισμό..
Αλλά για κάτι βαθύτερο..
Για την αξιοπρέπεια..
Θλιμμένη από των ανθρώπων το διφορούμενο,
ματώνω σαν μετράω τα γκρεμισμένα μου όνειρα..
Απρόσεχτα περπάτησα σ' αυτό τον κόσμο,
που τους χρησμούς του δεν κατάφερα να
αποκρυπτογραφήσω..
Ήταν δυσνόητοι;
Ή ίσως δεν ήταν για τα μέτρα τα δικά μου;
Μιλούσαν για αλήθεια, μα ψευτιά έκρυβαν..
Φώναζαν για αγάπη, μα αδιαφορία εννοούσαν..
Διαλαλούσαν καλοσύνη, μα, σαν Θεό, την κακία
προσκυνούσαν..
Δεν ήταν δυσνόητοι οι χρησμοί..
Στης ψυχής μου τα καλούπια προσπάθησα να τους
προσαρμόσω..
Άδετα..
Και εκεί.. αφυπνίστηκα..
Αποχωρώ..
Και Προχωρώ..
Κρατώντας από το χέρι την περηφάνια μου..
ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΑΡΓΑ
ΤΙ ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
Τελικά το facebook τείνει να γελοιοποιήσει την ανθρώπινη υπόσταση...Όχι φίλοι μου δεν έχει καμία σχέση με φιλία ή γνωριμία...ή πέρασα για μια καλησπέρα ή καλημερούδια ή γλυκές καλησπέρες με καρδούλες από ψεύτικα προφίλ, ή παντρεμένες πονεμένες που δεν έχουν ακούσει ούτε έναν καλό λόγο στη ζωή τους, ή από πικραμένους από την ζωή, παρολίγον γόηδες, που εκμεταλλεύονται τις αδυναμίες ή την μοναξιά ή την απουσία έρωτα στη ζωή κυρίως παντρεμένων αλλά κατά τα άλλα αξιοπρεπών κυριών και ξεκινάει ένα γαϊτανάκι μηνυμάτων ή ακόμη και τηλεφωνημάτων, γεμάτα ευαισθησία και πόνο και τρυφερότητα...και κοίτα πόσο μοιάζουμε, ακούμε ίδια μουσική, σκεφτόμαστε το ίδιο, πωπωπωπω...πωπωπωπωωωω, όπως έλεγε κι ο κατά τα άλλα συμπαθής ποιητής Φανφάρας..... Έλα όμως που αυτοί που εμείς θεωρούμε φίλους και κυρίως φίλες καραδοκούν να μας την φέρουν με την πρώτη ευκαιρία και αντιγράφουν τον τοίχο μας και τον στέλνουν σε άλλους με mail αυτούσιο και με τα σχόλια; Παραφράζοντας λοιπόν το γνωστό, ότι το κάστρο πέφτει από μέσα, θα πω το εξής....Οι τοίχοι μας πέφτουν από μέσα.....Θλιβερή η διαπίστωση; Α! Δεν θέλω παραπονάκια και γκρινίτσες....Ας προσέχαμε.... Συμβουλή;;; Σβήστε τους ρουφ άμεσα χωρίς προειδοποίηση και χωρίς έλεος...Τρέφονται με το κους κους και ταυτόχρονα σας εκθέτουν...Άλλωστε για μια τιμή ζούμε και όπως λέει κι ο σοφός λαός μας, Η ΤΙΜΗ ΤΙΜΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΧΑΡΑ ΣΤΟΝ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΧΕΙ..... Επίσης αγόρια πρέπει να πιστέψετε επιτέλους στην γυναικεία αλληλεγγύη....Δεν σφάζονται η γυναίκες στην ποδιά σας, αντίθέτως σπάνε πλάκα με τα "μεγαλεπίβολα" σχέδιά σας....Δηλαδή να περάσετε την ώρα σας και να βγει και κανένα κοψιδάκι άμα λάχει....Και αυτά για να μην παραπονείται κανένα σας ότι δεν προσπάθησα να σας προστατέψω...Πίσω από ένα γλυκό χαμόγελο μπορεί να κρύβεται μια ασχημη και συμπλεγματική μέγαιρα...ΠΡΟΣΟΧΗ ΛΟΙΠΟΝ και να είστε συνετοί πριν ξεκινήσετε τα γλυκά λογάκια και τα γλυψειματάκια....
Οι τρεις εβδομάδες πριν την αρχή της Σαρακοστής ονομάζονται Προφωνή, Κρεατινή και της Τυροφάγου.
Στο μέσο της Κρεατινής εβδομάδας βρίσκεται η Τσικνοπέμπτη, κατά την οποία παραδοσιακά καταναλώνεται μεγάλη ποσότητα κρέατος, κατά την προετοιμασία για τη νηστεία της Σαρακοστής. Για την ορθόδοξη παράδοση, οι νηστείες της Τετάρτης και της Παρασκευής είναι σημαντικές, οπότε η Πέμπτη θεωρούνταν η καταλληλότερη μέρα για κραιπάλες.
Παρόμοιες γιορτές έχουν και άλλα χριστιανικά έθνη, όπως το Weiberfastnacht στη Γερμανία και τη Mardi Gras ("Λιπαρή Τρίτη") στη Γαλλία που όμως αντιστοιχεί στην Ορθόδοξη Καθαρά Δευτέρα. Η τελευταία γιορτάζεται και σε παλαιά γαλλόφωνες περιοχές, όπως στη Νέα Ορλεάνη.
ΚΑΛΕΣ ΑΠΟΚΡΙΕΣ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ!!!! ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΜΑΣΚΟΦΟΡΟΥΣ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΙΑΣ, ΑΛΛΑ ΣΤΟΥΣ ΜΑΣΚΑΡΑΔΕΣ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ....
Το ερωτικό αυτο τραγούδι, γίνεται σταδιακά ένας λυγμός για την χαμένη αθωότητα. Μια αθωότητα νεανική που την κατάπιε το σύστημα, ο καταναλωτισμός, το κυνήγι του χρήματος και οδήγησε στην μοναξιά, την αλλοτρίωση...Που νά 'σαι τώρα Άννα; Η Άννα των φοιτητικών χρόνων, η άφεση των αμαρτιών, ο πόθος, η αθώα Άννα που αναζητούσε τον έρωτα μακριά από κατεστημένα σε κάποιο φοιτητικό φτωχικό δωμάτιο....Ένα αριστούργημα που για άγνωστους λόγους δεν υπάρχει στο you tube και σκέφτηκα να το ανεβάσω για τους καλούς γνώστες της μουσικής...Δεν έφτιαξα βίντεο αξιώσεων διότι έτσι κι αλλιώς μόνο ταινία σκηνοθετημένη θα του ταίριαζε αυτού του τραγουδιού - αφήγησης.
Όλα τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν αποκλειστικά και μόνο στους δημιουργούς και στην εταιρεία τους. Η χρήση του θα είναι αποκλειστικά και μόνο για ψυχαγωγία.
Στίχοι: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
Μουσική: Goran Bregovic
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας
Καθώς μασούλαγε ένα κομμάτι ψωμί που το είχε κόψει με τα χέρια πρόχειρα, η Κλειώ θέλησε να ρίξει μια γρήγορη ματιά στα εισερχόμενα μηνύματά της. Είχε μέρες να καθίσει στον υπολογιστή της. Εκεί μπορεί να συγκεντρώνεται και να ταξιδεύει σε όλα τα μέρη του κόσμου χωρίς να την πάρει κανείς είδηση. Φεύγει χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανένα. Με το enter ξεκινούσε πάντα το ταξίδι, με το delete σταματούσε κι άρχιζε η επιστροφή της στο τώρα, το εδώ. Πόσες φορές δεν είχε ταξιδέψει στην αγκαλιά του. Μπορούσε να δει σχεδόν καθαρά το σπίτι του, το σαλόνι, εκεί που έπινε το καφεδάκι του, το μπαλκόνι του που κοιτούσε την ανοιχτή θάλασσα. Ήταν σίγουρη πως μύριζε την θάλασσα. Ήταν σίγουρη πως την έβλεπε καθώς κι εκείνα τα μεγάλα φορτηγά πλοία που έμπαιναν στο λιμάνι. Έβλεπε με τα δικά του μάτια, δύο μάτια πολύ αγαπημένα και ξεχωριστά που την κοιτούσαν με αγάπη. Το ταξίδι συνεχιζόταν μέσα από μελωδίες και από τις μελωδίες έφτανε στην αγκαλιά του. Τα χέρια του τα είχε λατρέψει πριν λατρέψει τον ίδιο, πριν καν τον γνωρίσει. Σε μια φωτογραφία τυχαία τον είχε δει στέκεται χαμογελαστός αλλά εκείνη είχε προσέξει τα χέρια του. Της θύμιζαν πολλά. Την δύναμη που εκείνη δεν είχε. Ήταν δυνατά τα χέρια του και ήταν σίγουρη πως ανήκαν σε έναν άντρα που θα μπορούσε να τα βγάλει πέρα σε κάθε δυσκολία. Της θύμιζαν την ζεστή αγκαλιά που είχε ανάγκη. Να κουρνιάσει μέσα τους και να μην μπορεί κανείς να την βγάλει από εκεί μέσα. Σαν φτερούγες ήταν τα χέρια του. Ναι! θα ήταν ο φύλακας άγγελός της. Κάθε φορά που είχε ανάγκη να κρυφτεί από τον κόσμο, εκείνος θα της άπλωνε τα χέρια του και θα την έκρυβε μέσα στις φτερούγες του. Κι άλλα πολλά της θύμιζαν. Την αγάπη που δεν είχε, την παρότρυνση που της έλειπε, το κουράγιο που χρειαζόταν. Να υπάρχουν άραγε άγγελοι; Σκέφτηκε. Κι αν υπάρχουν γιατί να επιλέξουν εκείνη; Τι είχε το τόσο ξεχωριστό για να της κάνουν την τιμή; Το γαλάζιο ταξίδι της συνεχιζόταν για ώρες όταν τον σκεφτόταν. Οι ώρες πετούσαν σαν πουλιά χωρίς να νοιάζονται για τους δείκτες του ρολογιού. Πάντα της έκανε εντύπωση αυτό. Όσο άκουγε την φωνή του ένιωθε αυτήν την ζεστασιά στην καρδιά της που με κανέναν άλλον τρόπο δεν μπορούσε να νιώσει. "Ο Σαμαράς δεν δέχεται να βάλει την υπογραφή του σε τέτοιο κατάπτυστο κείμενο" ακούστηκε σχεδόν ουρλιάζοντας η δημοσιογράφος στην τηλεόραση. Η Κλειώ τινάχτηκε απότομα, χύνοντας τον καφέ της πάνω στο γραφείο και ρίχνοντας κάτω το ποντίκι. Μα τι στο καλό; Τι συνέβη πάλι; Σόνια μου τι έκανες; Το στρουμπουλό άσπρο κουταβάκι της, ένα μαλλιαρό παιχνιδιάρικο μπαλάκι, η μοναδική της συντροφιά σε αυτό το τεράστιο σπίτι, είχε πατήσει με τα ποδαράκια του το τηλεκοντρόλ και αυξήθηκε η ένταση του ήχου. Εκτός από το κατάλληλο κουμπάκι, είχε πατήσει και για τα όνειρά της το delete....
Βούλιαξε στον κατακόκκινο καναπέ δίπλα στη φωτιά που σιγόκαιγε, έκλεισε τα μάτια και άφησε την ψυχή της να περιπλανηθεί στον χρόνο. Η Κλειώ το είχε αυτό το χάρισμα από παιδί. Όλα τα όνειρά της τα ζούσε στην πραγματικότητα. Έφτιαχνε διαλόγους, έντυνε τους ήρωές της με τα χρώματα που ήθελε, επέλεγε τα σκηνικά που της ταίριαζαν και όλα αυτά χωρίς να κοιμάται. Πόσες φορές δεν είχε φανταστεί τον εαυτόν της μεγάλη αρτίστα στο Χόλιγουντ να καταχειροκροτείται από το κοινό, καθώς υποκλινόταν με την ολόλευκη μακριά τουαλέτα της. Πάντα φορούσε άσπρα στα όνειρά της. Ίσως γιατί η ζωή την είχε βάλει να φοράει συνέχεια μαύρα στο δικό της σενάριο. Και η ψυχή της φορούσε μαύρα όταν έχανε ένα ένα στα στηρίγματα στην ζωή της. Όπως ένα σπιτικό που έχει απομείνει χωρίς στυλοβάτες μόνο με τα θεμέλια και την σκεπή να χάσκει. Έτσι ήταν. Ήξερε πως ήταν δυνατή. Έτσι την ήθελαν όλοι γύρω της. Η Κλειώ; Έλεγαν. Αυτή είναι σκυλί. Θα τα καταφέρει. Ποιος μπορούσε να φανταστεί ότι έκρυβε καλά ένα φοβισμένο κοριτσάκι μέσα της και του απαγόρευε να εμφανίζεται στους ξένους. Η ψυχή της ήταν ένα μικρό Κωσταλέξι. Το κακοποιούσε το κοριτσάκι αυτό. Το μάλωνε, το άφηνε νηστικό μέσα στο σκοτάδι. Κι όταν εκείνη χαλάρωνε κι αφηνόταν νωχελικά, εκείνο το άτιμο ξετρύπωνε από κει μέσα και έφτιαχνε τις δικές του ιστορίες. Όλες μεγαλόπρεπες σε αντίθεση με την μίζερη ζωή του.
Έτσι κι εκείνο το βράδυ. Ξετρύπωσε και έφερε στο φως την χαμένη αγάπη της Κλειούς, λες και ήθελε να την εκδικηθεί για την περιφρόνηση της. Την έκανε να τον φανταστεί, να τον ονειρευτεί. Και ήταν μια πολύ ζωντανή ονειροφαντασιά αφού μύριζε σχεδόν το άρωμά του στον αέρα.
Θα κάνω απόψε πως μ'αγαπάς, θα σκύψω νωχελικά στην αγκαλιά σου και θα σιγοτραγούδώ κρατώντας στο χέρι ένα τσιγάρο από τα δικά σου, τα βαριά. Θα κάνω απόψε πως μ'αγαπάς και ότι έχει λιακάδα σ'αυτό το σκοτεινό δωμάτιο που βασιλεύει η σιωπή και η παρουσία σου.
- Είδες εκείνο το σπουργίτη στο παράθυρο; θα σε ρωτήσω γεμάτη απορία και θα σταθώ ανασηκωμένη ψάχνοντάς το με το βλέμμα μου.
Θα κάνω απόψε ότι με χρειάζεσαι. Πνιχτά γελάκια που κρύβουν τον πόνο θα διακόπτουν τις απόκρυμνες σκέψεις σου. Εκεί σκαρφαλώνω κατάκοπη κάθε νύχτα. Σήμερα θα κάνω ότι δεν πονάω, έτσι κι αλλιώς με αγαπάς.
Θα κάνω απόψε ότι σου έλειψα. 'Οτι γύρισα από το μακρινό μου ταξίδι και στόλισες το σπίτι τριαντάφυλλα και γαρδένιες για να με υποδεχτείς. Τι χαρούμενο έδειχνε το πρόσωπό σου! Τι χαρούμενη ήμουν που με έσφιγγες και με στροβίλιζες στο δωμάτιο!
-Άναψα το τζάκι θα σου πω κρατώντας δύο ποτήρια με κονιάκ που σου αρέσει.
Θα κάνω απόψε πως με κοίταξες σα να με ποθούσες, σαν να ήμουν και πάλι εγώ ο έρωτάς σου Σα να ήμουν εγώ το δάκρυ στα μάτια σου, η αγωνία στο μέτωπό σου.
Ευτυχώς σήμερα βρέχει! Είχε καιρό να βρέξει, θα σου πω δίνοντάς σου την ομπρέλλα πριν ξεκινήσεις για το γραφείο.
Θα κάνω απόψε πως μ'αγαπάς και ότι θα μ'ονειρευτείς στον βαθύ σου ύπνο, ότι είμαι η σκιά στο προσκεφάλι σου.
Θα κάνω απόψε ότι σ 'αγαπώ....
Mε τις σκέψεις αυτές αποκοιμήθηκε. Εκεί δίπλα του. Εκείνος συνέχιζε να καπνίζει το τσιγάρο του και υστερα σηκώθηκε αργά αργά για να μην την ξυπνήσει, την σκέπασε με το σάλι που της είχε γλιστρήσει στο χαλί και πήγε στην κρεββατοκάμαρα….
Σηκώθηκε άκεφη από το κρεββάτι, ήπιε δυό τρεις ρουφηξιές από τον χθεσινό καφε και ντύθηκε βιαστικά. Έπρεπε να πληρώσει τον λογαριασμό του τηλεφώνου που έληγε. Ώρες είναι να μου το διακόψουν έλεγε και ξαναέλεγε οδηγώντας μέσα στην κίνηση. Έφτασε στο κεντρικό κατάστημα στην Πατησίων. Πάντα εδώ σ'αυτό το παλιό κτήριο του ΟΤΕ πλήρωνε τους λογαριασμούς της και της έδινε μια αίσθηση οικειότητας αυτή η σταθερότητα, που αναζητούσε διαρκώς μέσα σε παγωμένα πρόσωπα του αστικού πολιτισμού όπου ανήκε. Είχε μια σταθερότητα αυτή η σχέση. Ο ίδιος ταμίας, το ίδιο περιβάλλον, τα ίδια απελπισμένα και βαριεστημένα πρόσωπα από την πολύωρη αναμονή σ'αυτήν την ατέλειωτη ουρά. Ο ίδιος διάλογος.
-Πολύ κόσμο έχει σήμερα!
- Αφήστε τα!! Πανικός από το πρωί !
Στάθηκε στο τέλος της ουράς και αφού έστρεψε το βλέμμα της διερευνητικά γύρω γύρω, σα να ήθελε να εξακριβώσει ότι όλοι ήταν στα γραφεία τους κι εργάζονταν, άρχισε να κοιτάζει αμήχανα τον λογαριασμό του τηλεφώνου.
Λογαριασμοί για όλα! Και οι περισσότεροι απλήρωτοι. Για τους λογαριασμούς της ζωής έλεγε, που έρχονταν πάντα στο τέλος της ζημιάς. Κι έπρεπε να τους πληρώσει μετρητοίς. Όπως μετρητοίς είχε εξαγοράσει την επιτυχία, και την αγάπη.
Οι λογαριασμοί που της έστελνε η ζωή της κάθε τόσο δεν ξεπληρώνονταν εύκολα. Χρειάζονταν πολλά δάκρυα και ξενύχτια μέχρι να βρει τις δανεικές δυνάμεις, να σταθεί στα πόδια της και να ξανασυνεχίσει….
Η σειρά σας… άκουσε μια ανυπόμονη φωνή πίσω της κι ένοιωσε ένα ελαφρύ σκούντηγμα στον ώμο…
Όταν όλα μοιάζουν να καταρρέουν γύρω και τίποτα δεν μπορεί να τα συγκρατήσει, όταν δεν υπάρχει χέρι βοηθείας από κανέναν και όλους τους πόνους χρειάζεται να τους αντιμετωπίσω, η θάλασσα είναι εκείνη που προσφέρει παραμυθία, παρηγοριά. Τα κύματα και τα χρώματά της υπόσχονται κόσμους ονειρεμένους, που ακόμη κι αν δεν τους δω ποτέ, μπορώ να ελπίζω ότι κάποτε...ίσως...κάπως ίσως...κάπου....μπορεί να βρω την ευτυχία...
